Ο θυμός είναι ένα φυσιολογικό ισχυρό ανθρώπινο συναίσθημα απέναντι σε κάποιον ή κάτι που μας επηρεάζει αρνητικά. Κάποιες φορές μπορεί να επιφέρει έντονες έως και βίαιες αντιδράσεις. Θυμό νιώθουμε όλοι οι άνθρωποι σε οποιοδήποτε γεγονός εκτιμήσουμε πως μας αδικούν, μας απειλούν ή μας προσβάλλουν.
Με αφορμή το ομότιτλο βιβλίο της Τζούντιθ Χέριν που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ωκεανίδα.
Τι είναι λοιπόν το Βυζάντιο;
Αυτό είναι το βασικό ιστορικό ερώτημα στο οποίο καλείται να απαντήσει κάθε μαθητής – μαθήτρια της Ε΄ τάξης. Μπορεί όμως να απαντηθεί από τον μέσο Έλληνα, χωρίς να ολισθήσει σε στερεοτυπικά κλισέ τύπου παρακμιακής κοινωνίας. Σήμερα θα ακολουθήσουμε αντίθετη φορά στη χρονογραμμή και θα κινηθούμε από το αποτέλεσμα στο αίτιο, προσπαθώντας να αποφύγουμε τα «βυζαντινά λάθη».
Η ψυχοθεραπεία και η συμβουλευτική είναι επαγγελματικές δραστηριότητες που χρησιμοποιούν μία διαπροσωπική σχέση για να επιτρέψουν στους ανθρώπους να αναπτύξουν αυτογνωσία και να κάνουν αλλαγές στη ζωή τους. Οι επαγγελματικοί σύμβουλοι και οι ψυχοθεραπευτές εργάζονται μέσα σε μία σαφώς προσδιορισμένη σχέση που επιτρέπει στα άτομα να λάβουν βοήθεια για να διερευνήσουν και να επιλύσουν ζητήματα διαπροσωπικής, ενδοψυχικής ή προσωπικής φύσης. Η συμβουλευτική παρέχει ένα υποστηρικτικό περιβάλλον συνεργασίας όπου μπορείτε να συζητήσετε τα προβλήματά και τις ανησυχίες σας, δουλεύοντας σε ό,τι αναγνωρίζετε ως το πιο σημαντικό.
Ο εθισμός είναι μία κατάσταση που προκαλείται όταν ένα άτομο καταναλώνει μία ουσία (π.χ. αλκοόλ, κοκαΐνη, νικοτίνη) ή ασκεί μία δραστηριότητα (π.χ. τυχερά παιχνίδια, sex, ψώνια) που μπορεί να είναι ευχάριστη, η συνέχιση της οποίας, όμως, γίνεται ψυχαναγκαστική και παρεμβαίνει σε συνηθισμένες ευθύνες και αρμοδιότητες, όπως, για παράδειγμα, η εργασία, οι σχέσεις ή η υγεία. Τα άτομα που έχουν αναπτύξει έναν εθισμό μπορεί να μη γνωρίζουν ότι η συμπεριφορά τους είναι εκτός ελέγχου και προκαλεί προβλήματα για τον εαυτό τους και τους άλλους. Η εθιστική συμπεριφορά χαρακτηρίζεται από εξασθένιση του συμπεριφορικού ελέγχου με συνέπεια το άτομο να παρουσιάζει μειωμένη αναγνώρισης σημαντικών προβλημάτων στις συμπεριφορές και τις διαπροσωπικές σχέσεις με τους γύρω του.
Είναι κοινά αποδεκτό πως για όλους μας υπάρχουν καταστάσεις ή πράγματα που μας φοβίζουν ή μας προκαλούν ανησυχία. Νέοι, άγνωστοι χώροι ή μέρη, έντομα, οδήγηση πάνω σε ψηλή γέφυρα είναι μερικά από αυτά. Παρότι κάποιες φορές προσπαθούμε να αποφύγουμε αυτά που μας κάνουν να αισθανόμαστε άβολα, γενικά είμαστε σε θέση να διαχειριστούμε τους φόβους μας και να συνεχίσουμε την καθημερινή μας δραστηριότητα. Μερικοί, όμως, άνθρωποι έχουν παράλογες, ακούσιες αντιδράσεις στο φόβο, με αποτέλεσμα να αποφεύγουν δημόσιους χώρους, όπως επίσης σε διάφορες καταστάσεις ή αντικείμενα, παρότι γνωρίζουν πως, λογικά, δεν διατρέχουν κάποιο κίνδυνο. Ο φόβος που βιώνουν δεν έχει κανένα απολύτως νόημα, ωστόσο, φαίνεται πως δεν υπάρχει τρόπος να σταματήσει.
Δυστυχώς, κανείς από μας δεν είναι δυνατό να μη βιώσει και αντιμετωπίσει στη ζωή του κάποιο είδος απώλειας και να πρέπει να διαχειριστεί, μαζί με τους οικείους του, τη θλίψη και τον πόνο που έπεται. Μία από τις πιο καθολικές και διαχρονικές αλήθειες για τη ζωή είναι η πραγματικότητα ότι θα βιώσουμε κάποιες αναπόφευκτες απώλειες κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μας.
Όταν χάνουμε κάποιον ή κάτι που αγαπάμε και νοιαζόμαστε είναι πολύ οδυνηρό. Μετά από μία σημαντική απώλεια είναι δυνατό να αντιμετωπίσει κάποιος όλα τα είδη των δυσάρεστων συναισθημάτων, συμπεριλαμβανομένων του σοκ, του θυμού, της θλίψης και της ενοχής. Επιπλέον, μερικές φορές νοιώθει πως αυτά τα συναισθήματα θα διαρκέσουν για πάντα. Ωστόσο, είναι σημαντικό να τονίσουμε πως παρότι αυτά τα συναισθήματα είναι τρομακτικά, αποτελούν φυσιολογικές αντιδράσεις στην απώλεια. Μάλιστα, ένα βασικό και σημαντικό μέρος οποιασδήποτε θεραπευτικής διαδικασίας είναι το άτομο να επιτρέπει στον εαυτό του να βιώσει όλα αυτά τα άσχημα συναισθήματα και να τα αποδεχτεί ως φυσιολογικό μέρος της διαδικασίας.
Πολλοί από μας έχουμε δει ή βιώσει μία σοβαρή ασθένεια ή ένα ατύχημα, μία προσωπική επίθεση ή άλλα τραυματικά γεγονότα. Με το πέρασμα του χρόνου, η θλίψη συνήθως περνά, μειώνεται ο πόνος και η ζωή επανέρχεται στους φυσιολογικούς της ρυθμούς. Οι περισσότεροι άνθρωποι ανακάμπτουν μετά από διάφορα τραυματικά γεγονότα, αλλά μερικοί συνεχίζουν να βιώνουν σοβαρό άγχος ή κατάθλιψη για μήνες ή ακόμα και χρόνια μετά το γεγονός. Συχνά αναβιώνουν το τραυματικό γεγονός ανακαλώντας άσχημες σκέψεις και μνήμες, με αποτέλεσμα να αισθάνονται έντονη ανησυχία και σταδιακά να αποσπώνται από το οικείο τους περιβάλλον. Πρόκειται για τη διαταραχή που ονομάζεται μετα-τραυματικό stress.
Το μετα-τραυματικό stress είναι μία σοβαρή, δυνητικά εξουθενωτική, κατάσταση και αφορά άτομα που έχουν βιώσει ή έχουν γίνει μάρτυρες γεγονότων απειλητικών για τη ζωή, όπως μία φυσική καταστροφή, ένα σοβαρό τροχαίο ατύχημα, τον ξαφνικό θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου, πόλεμο, βιασμό ή άλλη βίαιη προσωπική επίθεση.
Το άγχος προκαλεί αλλαγές στο σώμα του ανθρώπου, οι οποίες είναι «σχεδιασμένες» ώστε να βοηθήσουν το άτομο να αντιμετωπίσει διάφορες απειλές ή δυσκολίες. Σε τέτοιες καταστάσεις είναι πιθανό ένα άτομο να παρατηρήσει ταχυκαρδία, επιβράδυνση της αναπνοής, τεταμένους μύες ή εφίδρωση. Ωστόσο, μόλις τελειώσει η απειλή ή η δυσκολία, αυτά τα φαινόμενα συνήθως εξασθενούν. Αν, όμως, ένα άτομο είναι συνεχώς τεταμένο και το σώμα του παραμένει σε κατάσταση συναγερμού τότε πιθανόν να παρουσιάζει συμπτώματα άγχους.
Όταν ο άνθρωπος λειτουργεί αλλά δεν ζει Υπάρχουν άνθρωποι που ξυπνούν …
Όλοι έχουμε ναρκισσιστικά στοιχεία – πότε όμως γίνονται επικίνδυνα; …
